နံျပား ကို တန္းဖိုးထားပုံျခင္း

အာဖဂန္နစၥတန္ နိုင္ငံ ထဲမွာ အဓိက အစားအစာ ဟာ နံျပား ျဖစ္တယ္ဆို
တာ ကို ဟိုအရင္ေတြ က ေရးျပခဲ ့ဖူးပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ သူတို ့နံျပားဟာ
ဗမာျပည္၊အိႏိၵယျပည္ တို ့က နံျပား နဲ ့အနည္း ငယ္ေတာ့ ကြဲျပားျခားနာပါ
တယ္။ ဒါေပမယ့္ အရသာ က ေတာ့ သိပ္မထူမျခား နားပါပဲ။
ဒီေတာ့ သူ ့ပုံသ႑န္ ကို ေျပာျပရယင္ ေတာ့ ခပ္ရွည္ရွည္ေျမာေျမာ ၂ ေပ
နီးပါး ေလာက္ရွိမွာပါ။ အက်ယ္ ကလဲ ၈လက္မ သာသာ ရွိပါတယ္။ ဒီေတာ့
၂ ေခါက္ ေခါက္ထားလို ့ရသလို အရွည္အတိုင္းလဲ ရနိုင္ပါတယ္။ထမင္းစား
ခ်ိန္မွာ ေတာ့ အဲဒီ နံျပားေတြ ကို အသင့္လုပ္ေရာင္းခ် တဲ့ နံျပားဆိုင္ ေတြ
ကသာ ၀ယ္ယူစားေသာက္ပါတယ္။
နံျပား အေရာင္ က ဂ်ဳံကို ဖုတ္လိုက္လို ့ရတဲ့ အနီေရာင္ အသြင္ျမင္ေနရတာ
ေပါ့။ ဗမာျပည္ က နံျပား ေရာင္ထက္ နဲနဲ ေတာ့ နီမယ္ထင္ပါတယ္။ဒီမွာက
ေတာ့ အိႏိၵယျပည္ ေျမာက္ပိုင္းသား ေတြ စားတဲ ့ ( Nan လို ့ေခၚတဲ့) နံျပား၊
ခ်ာပါတီ လို ့ေခၚတဲ့ ( ဗမာျပည္လဖက္ရည္ဆိုင္ က နံျပား) ၊ အိမ္မွာ လုပ္တဲ့
ဖူလ္ကာ ( နံျပားတမ်ဳိး) နဲ ့ေတာ့ ကြာပါတယ္။ အဲဒီေတြမွာ က အ၀ိုင္းပုံေတြ
ခ်ည္းပဲ လုပ္ၾကတာပါ။
ဒီအာဖဂန္မွာ ကေတာ့ ရွည္ရွည္ေျမာေျမာ ဖုတ္ၾကပါတယ္။ နံျပား ဖုတ္တဲ ့
ဖို ကိုေတာ့ ကုလားလို တန္ဒူရီ ( နံျပားဖို ) လို ့ေခၚပါတယ္။ ဒီမွာ လဲ ပဲ အ
သင့္စား နံျပားေတြ ကို အဲဒီ တန္ဒူရီ နဲ ့ပဲ ဖုတ္ျပီးေတာ့ အခ်ပ္လိုက္ ထပ္ျပီး
ေတာ့ ဆိုင္ေတြ မွာ ခ်ျပထားပါတယ္။ မနက္စာ၊ ေန ့လည္စာ၊ ညေနစာဟာ
ျဖင့္ ယင္ အဲဒီ နံျပား ပဲ ရွိပါတယ္။
အဲဒီ နံျပား ကို ဘာနဲ ့စားၾကလဲ ဆိုယင္ေတာ့ မနက္စာ စားယင္ေတာ့ ေထာ
ပတ္ေလး သုတ္ ျပီးေတာ့ ေရေႏြးၾကမ္းတစ္ခြက္ နဲ ့စားၾကပါတယ္။ နဲနဲ ပိုက္
ဆံ ရွိသူေတြ ကေတာ့ လဲ အသားဟင္း နဲ ့ ပဲဟင္း နဲ ့ တို ့စားေကာင္း တို ့စား
မွာေပါ့။ သာမန္ အလုပ္သမား လူတန္းစား ကေတာ့ နံျပား ကို ေထာပတ္ေတာင္
မွ မသုတ္စားနိုင္ပဲ ၊ ေရေႏြး ကို လဖက္ေျခာက္ခတ္၊ သၾကားခတ္ျပီးေတာ့စား
ၾကရပါတယ္။
ကဘူးျမိဳ ့ေပၚ က ပလက္ေဖာင္းေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား မွာ ေတာ့ အဲဒီေရေႏြအိုး
ကို သံျဖဴ နဲ့လုပ္ထား ျပီးေတာ့ ေအာက္ က မီးထည့္ ၊ အေပၚက ရည္ေႏြးတည္
အရွည္ ၂ ေပခြဲ ၊သုံးေပ ေလာက္ ရွိမယ့္ စည္ပိုင္းလိုမ်ဳိး ကေန ျပီး ေရေႏြး၀ယ္
ၾကပါတယ္။ ဂ်ဳိင္းၾကားမွာ ေတာ့ ခုနက နံျပား ကို ညွပ္လာပါတယ္။ နံျပား က
ေတာ့ 10 AFA ( ၂၀၀ က်ပ္ခန့္) ဆိုယင္ ၂ ခ်ပ္ ၃ ခ်ပ္ရပါတယ္။
အဲတာ နဲ ့မနက္စာ ကို တေနရာမွာ စားပါေတာ့တယ္။ တစ္ခ်ပ္ ကလဲ မနဲ ၾကီး
တာမို ့ လို ့လဲ မကုန္ယင္ အိတ္ေလး နဲ ့ထုပ္ထားလိုက္ပါတယ္။အဲဒီ နံျပား ကို
ေသေသခ်ာခ်ာေလး သိမ္းထုပ္ထားလိုက္တယ္။ ေန ့လည္စာ ဆိုတာကလဲ ပဲ
အဲဒီ ခုနက နံျပား ရယ္၊ ပဲဟင္း ျဖစ္ေစ၊ အသားနဲ ့ျဖစ္ေစ စားၾကတာေပါ့။ တခါ
မကုန္ယင္ အထုပ္နဲ ့ေသေသခ်ာခ်ာထုပ္ျပီး သိမ္းထားၾကပါတယ္။
သာမန္အားျဖင့္ စားေသာက္ဆုိင္ ေတြ မွာေတာ့ ထိုင္ခုံ စားပြဲ ခုံ မရွိပါဘူး။ လမ္း
ကို အလယ္က ျဖစ္ေစ ထား တဲ့အခါ ေဘး ဘယ္ညာ တဖက္တခ်က္ မွာ ကြပ္
ပစ္ ရိုက္ထား ပါတယ္။ အဲဒီ အေပၚမွာ ဖေယာင္း ပုဆိုး သို ့မဟုတ္ ေကာ္ေဇာ
ခင္း ထားပါတယ္။ အဲဒီ ေပၚမွာ အလယ္ေကာင္ ဟိုဖက္ ဒီဖက္ တင္ပလင္ေခြ
ေလး ထိုင္ ျပီးေတာ့ ေစာင့္ရပါတယ္။
အလယ္ ေကာင္ မွာ ေတာ့ ဖေယာင္းပုဆိုး ကို အရွည္ လိုက္ခင္းထား တဲ ့အ
တြက္ သေဘာက ေတာ့ စားစရာ ေသာက္စရာ ခ်ေပးမယ္ ့ေနရာေပါ့ေလ။ အဲ
တာ နဲ ့ စားပြဲထုိး က အဲဒီ ဖေယာင္း ပုဆိုး ေပၚ ကို နံျပား ကို တစ္ခ်ပ္ခ်င္း ပစ္
ခ်သြားေပး ပါတယ္။ ဒီ ဖေယာင္း ပုဆိုး ကိုေတာ့ စားမယ္ ့သူ မလာခင္ ပုခုံး
ေပၚ က တဘက္ေလး နဲ ့ စားပြဲ ထိုး က သုတ္ေပးပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ လည္း တခါ တေလ သူ က ပဲ အဲဒီ အေပၚ က ေနျပီး ေတာ့ ျဖတ္
သြားတာ မ်ဳိး လဲ ရွိပါေသးတယ္။ ျပီးယင္ ဆား တစ္ပန္ကန္၊ ေရေႏြး အိုးေတြ
ကို လိုက္ ခ်ေပး ပါတယ္။ သၾကား ပန္းကန္ လဲ ပဲ လိုက္ခ်ေပး ပါတယ္။ ေရေႏြး
ၾကမ္း ကို ခြက္ထဲ ကိုထည့္ ျပီးေတာ့ သၾကား ခတ္လိုက္ပါတယ္။ လဖက္ေျခာက္
 ကေတာ့ အဖတ္ မပါဘူးေပါ့။
ျပီးေတာ့ ကိုယ္မွာ တဲ ့အသား တစ္ခြက္၊ တို ့စရာ တစ္ခြက္ ေရာက္လာပါတယ္။
စျပီးေတာ့ နံျပား ကို ဖဲ ့ ျပီးေတာ့ စားၾကပါေတာ့တယ္။ ျမိဳ ့လည္ေကာင္ က ဆိုင္
ေတြ မွာ ေတာ့ စားပြဲ ေလး ၂ လုံး နဲ ့ ထုိင္ခုံေတြ ခ်ထားေပးတာမ်ဳိးရွိပါတယ္။သူ
တို ့ ေတြ ကေတာ့ အဲဒီမွာ သိပ္မထိုင္ ပဲ ကြပ္ပစ္ ေပၚမွာ ပဲ ထိုင္ၾကပါတယ္။သူတို ့
ထုံး စံ က အဲဒီ နံျပား ကို ပန္းကန္ျပား ထဲ ထည့္စားတဲ ့ပုံ မေတြ ့ရပဲ ၾကဳံယင္ ၾကဳံ
တဲ ့ေနရာ မွာခ်ျပီးေတာ့ ဖဲ ့စားေနၾကတာပါပဲ။
ဒါေပမယ့္ ဆိုင္ၾကီး ကနားၾကီး ေတြ အားလုံး ကေတာ့ အားလုံး စားပြဲ နဲ ့ကုလား
ထုိင္ နဲ ့ ခန့္ခန္ ့ျငားျငား ေတြ ရွိၾကပါတယ္။ အီရန္ အစားအစာ၊ တူရကီအစားအ
စာ နဲ ့ တရုတ္ စားေသာက္ ဆုိင္ေတြ ဆိုယင္ ေတာ့လဲ ေစ်းၾကီး တဲ့အတြက္ ပိုက္
ဆံ သူေတြ နဲ ့ နိုင္ငံျခားသားေတြ အမ်ားစု ပဲ စားနိုင္ၾကတာပါ။
သာမန္ ဆင္းရဲသား ျပည္သူ ျပည္သားေတြ က ေတာ့ တစ္ရက္ ၀င္ေငြ 100 AFA
( 2 US$) ေအာက္မွာ ရွိေနတာ ဆိုေတာ့ အင္မတန္ ေစ်း သက္သာတဲ့ နံျပား နဲ
တင္ ဘာမွ မပါပဲ ေရေႏြး နဲ ့ ေမွ်ာေနရသူေတြ က အမ်ားစုပါပဲ။ ဒီတိုင္းျပည္မွာ က
စားနပ္ရိကၡာလုံေလာက္ ေအာင္ စိုက္ပ်ဳိးထုတ္လုပ္ နိုင္ဖို ့လဲ မရွိေလေတာ့၊အေျခ
ခံ ဂ်ဳံ က အစ တင္သြင္းေနရတာပါ။ ျပည္တြင္း မွာ ဂ်ဳံစိုက္ပ်ဳိးေပမယ့္ မလုံေလာက္
ပါဘူး။
တကယ္ေတာ့ ဂ်ဳံမွဳန္ ့ေစ်း က လဲ အင္မတန္ မွ ေစ်းသက္သာ သလို ဂ်ဳံကေနလုပ္
တဲ ့ နံျပား၇ဲ ့ေစ်း က လဲ သက္သာတာ မထူးဆန္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဆန္ ေစ်း က
ေတာ့ တကယ္ပဲ ေခါင္ ခိုက္ေနပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူတို ့ဟာ ထမင္း ကို စားယင္ေတာင္
မွ ပင္မ အစာမဟုတ္ပဲ ဒုတိယ တန္းေလာက္မွာ ထားျပီးစားတာပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို ့
ဆီက အယင္ က အလုပ္သမားေတြ ကို ေန ့လည္စာေကြ်းပါတယ္။
အဲဒီလို အခ်ိန္က်ယင္ေတာ့ အလုပ္သမားေတြဟာ ခ်က္လာတဲ့ ဒံေပါက္လို ထမင္း
(အသားျပြမ္း) တဲ့ (ခါဘူရီ) ကို တပန္းကန္ အေမာက္ၾကီး ကုန္ေအာင္စားသလို ပဲ
နံျပား ကိုလည္း အလြတ္မေပး ပါဘူး။ စားျပီး ယင္ ကိုကာကိုလာ တဗူး နဲ့ သစ္သီး
တစ္မ်ဳိး ကလဲ မလြတ္ေစရပါဘူး။ ထမင္း ခ်က္တဲ့ ဆန္ ဟာ ပါကစၥတန္ က တင္
သြင္း တဲ့ ဘာစမာတီ( Basmati Rice ) ျဖစ္တာ ေၾကာင့္ သြယ္သြယ္ ရွည္ရွည္ နဲ ့
အေတာ္ ့ ကို ပဲ ေမႊးပါတယ္။ အဲဒီ ဆန္ နဲ့ အသား နဲ့ စဗ်စ္သီး ေျခာက္ထည့္ခ်က္
ထားတဲ့ ထမင္း ကို အ၀ ၾကိတ္ၾကပါတယ္။
တကယ္ သူတို ့အိမ္မွာ အဲသလို စားဖို ့မျဖစ္နိုင္ဘူးေလ။ နံျပား ကို အားျပဳ ျပီးေတာ့
အသက္ဆက္ေနရသူေတြ ေပါ့။ ထမင္း ပိုယင္ သာ အမွဳိက္ေတာင္းထဲ ေ၀ါ ခနဲ
သြန္ ပစ္တတ္ၾကေပမယ့္ လည္း နံျပား လက္တ၀ါးေလာက္ ပိုေနယင္ သိမ္းဆည္း
ၾကပါျပီ။ အဲဒီ မလႊတ္ပစ္ ရက္တဲ့ နံျပား ကို လုံျခဳံတဲ ့ေနရာမွာ လဲ သိမ္းတတ္ၾက
ပါတယ္။
ဗမာေတြ ထမင္းၾကမ္း က်န္ယင္ မလႊင့္ပစ္ရက္ပဲ၊ ထမင္းေျခာက္လုပ္သူ၊ ေၾကာ္
စား ၾကသလို ပါပဲ။ သူတို ့ လဲ အဲဒီ နံျပား အပိုေလး ကို မွဳိတက္ ျပီးေတာ့ သာ
ပ်က္စီး သြားမယ္ သိမ္းဆည္းတတ္ၾကပါတယ္။
က်န္ခဲ ့ တဲ့ နွစ္လ က အလုပ္မွာ ညပိုင္းဆင္း ေနခ်ိန္ အလုပ္သမားထမင္းလာ
ပို ့ခ်ိန္ မွာ ကိုယ္ကလဲ ဂိတ္မွာ ေရာက္ေနခဲ ့တယ္။ ဒါ နဲ့ သူတို ့စားၾကမယ့္ ထမင္း
နံျပား ၊ ဟင္းအိုး ကို လက္တြန္းလွည္း နဲ ့သယ္ရခ်ိန္မွာ ၄ လက္မ ေလာက္ရွိမယ့္
နံျပား အပဲ ့ေလး ဟာ တြန္းလွည္း ေပၚ ကေနျပီးေတာ့ ေအာက္ ျပဳတ္က်ပါေတာ့
တယ္။
ကိုယ့္ အလုပ္သမားေတြ ကေတာ့ အဲဒီ နံျပား လွည္း နဲ့ ထြက္သြားေပမယ့္ နံျပား
အစ ေလး က လမ္းမွာ က်ေနတာ ျမင္မေကာင္းလို ့ ကိုယ္ က ေကာက္ယူ ျပီး
ေတာ့ ယင္ အမွဳိက္ေတာင္းထဲ ကို ထည့္မယ္ ဟန္လဲ ျပင္ေရာ အာဖဂန္ ပုလိပ္
သား အတင္း ကို လိုက္ေတာင္း ပါတယ္။
ကိုယ္ ကလဲ ေျမၾကီး ေပၚ က်ထားတဲ ့ အဲဒီ နံျပား က မေကာင္းဘူး ဆို ျပီးေတာ့
လက္ဟန္ေျခဟန္ နဲ ့ ေျပာေသာ္ျငား လဲ အဲဒီ စစ္သားဟာ လက္ထဲ ကေနျပီး
ေတာင္း ယူျပီးေတာ့ ဘာမွ မသုတ္ေတာ့ပဲ ခပ္တည္တည္ နဲ ့ပါးစပ္ထဲ ကိုထည့္
ျပီး ကိုက္၀ါးစားလိုက္ပါေတာ့တယ္။
ဆိုလိုတာ က ေတာ့ သူတို ့နံျပား ကို မပစ္ပါနဲ ့ ဘာျဖစ္ေနျဖစ္ေနစားမယ္ ဆို
တဲ ့ သူတို ့လူမ်ဳိး ရဲ ့ စိတ္ေနသေဘာထား ပါပဲ။ ကိုယ္ က ကိုယ့္ ထမင္း မဟုတ္
ေတာ့ လဲ ေအာက္ က် လို ့ ညစ္ပတ္သြား ျပီ ။ ကိုယ္ ့လူေတြ လုပ္သြားတဲ့အမွဳိက္
လို ့သေဘာထား ခ်ိန္မွာေတာ့ အဲဒီ ရဲသား က သူ ့ထမင္း ျဖစ္တဲ ့ ေျမေပၚျပဳတ္
က်ေနတဲ့ ေအာက္ က ေကာက္လာတာ ျမင္ေပမယ့္ အတင္းေတာင္းစား ျပစ္တာ
မ်ဳိး ျဖစ္ေနပါတယ္။
အဲသလိုမ်ဳိး နံျပား ကို တန္ဖိုးထားၾကပုံ ျခင္း ဟာ အင္မတန္မွ ကြဲျပားျခားနားတဲ ့
သေဘာ ကို သိလိုက္ရပါေတာ့တယ္။
နံျပား ဇာတ္လမ္းကို ခဏရပ္ပါဦးမယ္။
စာလာဖတ္ၾကတဲ့ မိတ္ေဆြမ်ား အားလုံး ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ ့ၾကပါေစဗ်ာ။